سخنرانی عاشورایی
در سال 1353 مبارزات خود را به صورت آشکارتر آغاز کرد و در روز عاشورای همان سال تصمیم گرفت در مسجد محل برای مردم صحبت کند. رضای 18 ساله برای مردمی که یک عمر بدون آگاهی یک سری مراسم تکراری را در روز عاشورا انجام می دادند، صحبت کرد و گفت که باید راه حسین(ع) را بشناسیم. این درست نیست که خودمان را عزادار و سینه زن و نوحه خوان امام حسین(ع) بدانیم اما نمازهایمان قضا شود، در مراسم جشن و عروسی مطرب هایی با چند خانم رقاصه[1] بیاوریم که با بدنی نیمه عریان در مجلس مردان دیوانه وار برقصند و بعد هم جوانان با نوشیدن شراب مست شده و در کوچه و بازار برای ناموسمان مزاحمت ایجاد کنند. اگر شیعه امام حسین (ع) هستیم باید با شراب خواری و بی بند و باری و قمار بازی و غیره مبارزه کنیم و...
سخنان داغ و آتشین رضا باعث شد که یک عده به فکر فرو روند و عده ای از نا آگاهان و سر سپرد گان طاغوت هم وحشت زده برای خاموش کردنش به او تهمت بهائیت بزنند.
1- در زمان رژیم ستم شاهی بی بند و باری به جایی رسیده بود که مراسم جشن و عروسی توسط چند زن رقاصه همراه با مطرب و نوازنده و گرفتن مبالغ هنگفت اداره می شد.