جهادگرشهيد مهندس حاج رضانصوحي

مرحوم حاج عباسعلي نصوحي دركنارجنازه فرزند شهيدش مهندس حاج رضانصوحي

reza1334 — Tue, 02 Sep 2008 08:08:18 GMT

مادرشهيدنصوحي

وسايل شهيدنصوحي هنگام شهادت

قسمتي ازوصيت نامه شهيد نصوحي

تشييع جنازه شهيد

شهيد مهندس نصوحي درسنگر

عكس شهيدنصوحي ۱۴روزقبل ازشهادت(باهمين لباس به خاك سپرده شد)

عکس جهادگرشهیددردوران دانشجویی سال ۱۳۵۶

سرمتلاشي شده شهيدنصوحي

reza1334 — Thu, 20 Dec 2007 07:25:18 GMT

مقدمه

reza1334 — Thu, 20 Dec 2007 06:01:55 GMT

مقدمه

مِنَ المُؤمِنینَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُو اللهُ عَلَیه فَمِنهُم مَن قَضی نَحبَه وَ مِنهُم مَن یَنتَظِر وَ ما بَدَّلوا تَبدیلاً( آیه 23 احزاب)

برخی از آن مؤمنان، بزرگ مردانی هستند که به عهد و پیمانی که با خدا بستند کاملاً وفا کردند، پس برخی بر آن عهد ایستادگی کردند تا به راه خدا شهید شدند و برخی به انتظار فیض شهادت مقاومت کرده و هیچ عهد خود را تغییر ندادند.

ملتها باید بدانند که رمز پیروزی این است که شهادت را آرزو کنند و برای زندگی حیوانی ارزشی قائل نباشند. ( امام خمینی)

در فرهنگ تشیّع عزیزترین، پر تپش ترین، گرانبها ترین حرکت و زیباترین گوهر میراث شهادت است. شهید انسانی است که در عصر نتوانستن و غلبه نیافتن با مرگ خویش بر دشمن پیروز می شود و اگر دشمن را مغلوب نمی کند، رسوا می سازد. شهید قلبی است که به اندامهای خشک و مرده و بی رمق جامعه خون می رساند. بزرگترین و برترین معجزه ی شهادت این است که به یک نسل ایمان توأم با تعهد می بخشد. خط سرخ شهادت، امتداد خط ویژه پیامبر اکرم، ائمه اطهار و خصوصاً سالار شهیدان امام حسین (ع) است. شهادت افتخاری است که به ذریّه ی طیبه پیامبر و پیروان خط ولایت به ارث رسیده است. چه زیبا گفته است استاد شهید آیت الله مطهری که « شهید شمع تاریخ است»، می سوزد و روشنایی می بخشد و با سوزش خویش جهان را به خیزش وا می دارد و انقلاب شکوهمند اسلامی ایران نتیجه آن سوختن ها و تداوم بخش حماسه ی سرخ شهادت است. شهدا نردبان ترقی و تکامل انقلاب به قله های رفیع پیروزی و صعود به صخره های کمال هستند. هر شهید، پیامی دارد و این رسالت از آن ماست که پیام آور آنان باشیم و خاطره ی آنان را زنده نگه داریم. آری سخن از فضیلتی است که در کام نگنجد و بیان قادر به ترسیم آن نباشد و اندیشه از تصورش عاجز مانَد. راستی مگر می توان عظمت و شکوه روح را دید و در مقابلش تعظیم ننمود، مگر می توان قداست یک حیات را تقدیر نکرد، مگر می توان کرامت یک انسان را تکریم نکرد، مگرمی توان خلوص یک انسان را تخلیص نکرد، مگر می توان اشک را دید و نگریست. بزرگی روح، معنویت و خلوص یک مؤمن مهذب، بزرگداشتی هر چند کوچک را لازم دارد و شهادت مظلومانه ی شهید منظور بار تعهدی گران بر دوش ما گذاشته و ما را یارای ادای حقش نیست. این است که دست به دامن قلم و کاغذ می شویم تا گوشه ای از آن عظمت و زیبائی های معنوی را به حافظه ی زمان بسپاریم.

به یاد« رضا » آن ذخیره ی دین و آن عصاره ی خلوص و پاکی که حقی گران بر فرزندان انقلاب اسلامی دارد و در این نهضت والا و بی نظیر، ارزنده ترین کالای وجود ش را در راه خدا و انقلاب هزینه نمود. آری در روز چهارم اسفند سال 1362 یکی از استوانه های دین و جهاد و مقاومت در خون خویش فرو غلتید و عاشقانه شهد شهادت را از گلبوته های « لا اله الا الله» نوشید و جان خویش را جانانه تقدیم معبود ش نمود. پیکرش غرق خون شد، خونی پر جوش و خروش. چهره اش را شکوهی خاص فرا گرفت و در آن لحظه فرشتگان از فرو ریختن استوانه ی هدایت مضطرب شدند و مردم گریستند چرا که یک عالم خلوص، پاکی و عدالت به شهادت رسیده بود. گلوله های اشک از دیدگان امت سرازیر گشت و فریادهای تنهایی، تندری در آسمان سکوت نمایان ساخت و یک بار دیگر دلها و قلب ها بر مظلومیتش آتش گرفت.

آری یادمان نمی رود زمانی که همچو غنچه ای آماده شکفتن بودی و سپس آن گلبرگ های زیبایت را باز نمودی و عطر محبت و شفقت را در فضای آکنده از جهل و بی خبری و ستم پراکنده کردی تا یاران صدیق و پروانه های امید، شمع وجودت را درآغوش کشند و شهد دوستی و صداقت و مبارزه را از وجود عطر آگینت بنوشند و ببویند. یادمان نمی رود هنگامی که به بار نشستی و عصاره ی توانت را در دستهای کوچکت نهادی و آثار درد و رنج و سختی و مشقت را در ساختار خشت خام کوره ها مُنَقَّّش نمودی و به گونه ای معمارانه تصویر فداکاری را بر چهره ی زندگیت به نمایش گذاشتی. یادمان نمی رود آن گاه که پاره های ظلمت بر فکر و دل مردم سایه افکنده بود چگونه با نور بیان و قلمت، سینه ی تیرگی را شکافتی و بی خبران را از دام اهریمن شب نجات دادی و آن گاه در تشعشع نور حق به راز و نیاز پرداختی.

یادمان نمی رود که چگونه در سنگر مدرسه و دانشگاه ابر مردانه با عُمّال روسیاه، روسپیدانه مبارزه کردی و در راستای حرکتت علی گونه با ناکثین و قاسطین و مارقین زمان که در نظام ستم شاهی متبلور شده بودند مبارزه کردی. و سرانجام در آستانه ی پیروزی انقلاب به استقبال تشکیل ارگان های انقلابی رفتی و بالاخره با آن همه رنج و مشقت به ندای رهبرت لبیک گفتی و هجرتی را آغاز نمودی که سرانجامش شهادت بود و چه زیبا به استقبال شهادت شتافتی و مفهوم شهادت را بار دیگر مصداق بخشیدی.

آری « رضا» در راه عشق خود چون شمع پر لهیب سوخت و گداخت و به آن سوی لحظه ها، آنجا که دشت ها پر از شقایقند، آنجا که لاله ها همه عاشقند، آنجا که عاشقان در پیشگاه دوست همواره حاضرند پر کشید. او چابک سواری سحر خوان و درد آشنا و دیده بیدار به یاد دوست و همانند عارفان استوار و در صحنه ی پیکار اهل دعا و درد بود. او مرد کارزار، اندیشمند و عارف و نستوه بود. در موج تند حادثه ها و خشم باد و تندر طوفان، دریا دلی عظیم بود و روح بلند او تا قله های زمان پر کشید و چشمان پاک اوسر شار از عطوفت و ایثار شد و مهر از نگاه او گرما گرفت. در حالی که قلبش چون آب چشمه سار لطیف و روحش چون اشک عاشقان زلال بود به لقاء الله پیوست. اما دریغ که آن راد مرد، در میان ما تنها و غریب و در بین دوستان چون آشنایی دور زیست. مظلوم و عاشقانه همچون « نی » نالید و همچون «شمع » افروخت و چون « بهار» روئید چرا که او مسافر بود و مهاجر. آن شب زنده دارِِ شب آهنگ، در راه وصل یار، با شوق و بی قرار، بر بالهای سرخ شهادت نشست و در قرب حق تعالی آرام گرفت. رفت از کنار ما و مهمان رَب شد. در سوگ آن شهید ایثار گریه کرد، تقوا عزا گرفت، ایمان به خون نشست و از دیدگان ما، خون به جای اشک آرام چکید... آرام چکید...

یادش گرامی و راهش پر رهرو.

انجمن اسلامی دهنو

اسفند ماه 1362

پیام وزیر محترم جهاد سازندگی

reza1334 — Thu, 20 Dec 2007 06:00:53 GMT

پیام وزیر محترم جهاد سازندگی

باسمه تعالی

شهادت برادر جهاد گر، اسوه ی ایثار و مقاومت حاج رضا نصوحی عضو شورای بازسازی و نوسازی مناطق جنگ زده ی روستایی خوزستان و همسنگرانش بهرامی و باقری که در عملیات غرور آفرین خیبر به لقاء الله پیوستند را به پیشگاه امام زمان و نایب بر حقش حضرت امام خمینی، امت شهید پرور، خانواده ی این عزیزان و جهاد گران جهاد سازندگی تبریک و تسلیت عرض می نمایم. امید که توفیق ادامه ی راهشان را خداوند به همه ی ما ارزانی گرداند.

(وزیر جهاد سازندگی بیژن نامدار زنگنه، اسفند 62)

دوران کودکی

reza1334 — Thu, 20 Dec 2007 05:59:48 GMT

دوران کودکی

در بیست و پنجم مرداد ماه هزار و سیصد و سی و چهار هجری شمسی در روستای دهنوی مبارکه متولد شد. پدرش کارگری ساده بود که از مال دنیا تنها یک خانه با دو اتاق خشت و گلی داشت. پدر به خاطر عشقی که به امام رضا (ع) داشت نوزادش را رضا نامید. رضا دوره ی ابتدایی را در نهایت فقر و تنگدستی در دبستان دهنو گذراند. در سن ده سالگی پدر برای او یک قرآن می خرد، رضا شیفته ی آن قرآن می شود و با جدیت به خواندن قرآن و انجام فرائض دینی می پردازد به گونه ای که به «رضا مؤمنه» معروف می شود.

دوران دبیرستان

reza1334 — Thu, 20 Dec 2007 05:58:40 GMT

دوران دبیرستان

پس از پایان ابتدایی وارد دبیرستان فاضل[1] مبارکه می شود. در این موقع بواسطه ی تعمق و تدبّر در قرآن مجید و دعا های مفاتیح و قصص قرآن و سایر منابع اسلامی، دچار تحول و شکوفایی فکری و اعتقادی می شود.

علاوه بر جدیت در درس خواندن، عصرها به کارگاه نختابی می رود و کار می کند. وقتی پدر به عنوان کارگر در کارگاه های آجرپزی محمّدیّه مشغول کار می شود، رضا بعد از کلاس درس به کمکش می شتابد تا در تهیه ی خامه ی آجر یاریش کند. وقتی پدر کوره ی آجرپزی را روشن می کند و مجبور است سه الی چهار شب در کنار کوره باشد تا آتش کوره کم و زیاد نشود، رضا هم ترجیح می دهد در کنار پدر به مطالعه و تحقیق بپردازد. رضا در کنار درس خواندن و کمک به پدر، ساعات زیادی را نیز به عبادت می پردازد. اکثر روزها روزه است و شبها مشغول نماز شب. با استفاده از مفاتیح کارهایی انجام می دهد که برای اطرافیان عجیب است. در مواقع خاص آب باران را جمع می کند و با خواندن دعا های مخصوص آن را متبرّک می نماید و به بیماران می دهد. اکثر فامیل و همسایگان به محض مواجه شدن با بیماری، متوسل به او می شوند چرا که ایمان او را باور دارند. غریب و آشنا برای نوشتن و خواندن نامه[2] به نزد او می روند چرا که امینش می دانند. در سال 1350 آنچه عکس از شاه و خانواده اش در منزل می یابد را به آتش می کشد و این گونه مبارزات سیاسی خود را آغازمی کند. در ساعات فراغت، دوستان و همکلاسان و حتی افراد کوچکتر و بزرگتر از خود را در بیشه، کوهستان های اطراف و گاهی در منزل جمع می کند و به روشنگری آنان در مسائل عبادی و سیاسی می پردازد. با این که هنوز16 سال بیشتر ندارد اما طرز فکرش و افق دیدش همه را حیران کرده است.

[1] - دبیرستان امام خمینی فعلی

2 - در آن زمان تلفن نبود و اکثر ارتباطات توسط نامه انجام می شد وبا توجه به اینکه اکثر افراد بی سواد بودند پیش فرد ملا ( با سواد) می رفتند تا برایشان نامه بنویسند.

اعجاز الهی در اولین سفر

reza1334 — Thu, 20 Dec 2007 05:57:12 GMT

اعجاز الهی در اولین سفر

اولین سفر رضا در 16 سالگی است که تنها برای دیدن خواهر راهی اهواز می شود. پدر و مادر آرام و قرار ندارند، اضطراب و دلشوره ی عجیبی پیدا کرده اند. نمی دانند چه اتفاقی قرار است رخ دهد، رضا را از زیر قرآن رد می کنند، اتوبوس با 38 نفر سرنشین به سمت اهواز حرکت می کند. اکنون 7 ساعت از حرکت اتوبوس گذشته است، رضا مشتاقانه مناظر بیرون را تماشا می کند و با دیدن کوههای سر به فلک کشیده و بیابان های برهوت،آیة الکرسی را زمزمه می کند و یک مرتبه به خوابی عمیق فرومی رود. اتوبوس یک مرتبه از مسیر منحرف می شود و پس از تکانهای شدید و وحشت آور واژگون می گردد. اکثر سرنشینان اتوبوس در دم جان می دهند و تعداد کمی زنده می مانند با جراحاتی عمیق واستخوان هایی خردشده. اجساد له شده را جمع می کنند و مجروحین را به بیمارستان جندی شاپور اهواز منتقل می کنند. رادیو، تلویزیون و روزنامه ها این حادثه ی دلخراش را گزارش می کنند، رضا در بیمارستان از خواب بیدار می شود، با تعجب می پرسد من این جا چه می کنم؟ پزشکان و کادر بیمارستان دور او جمع می شوند، فکر می کنند که او حافظه اش را از دست داده است، اما پس از انجام معاینات متوجه می شوند که کوچکترین خراشی به او وارد نشده است. حاضرین همه حیران می مانند که آیا واقعاً این شخص در آن اتوبوس بوده است و جالب تر این که، در آن میان یکی از کارکنان بیمارستان، اتفاقی جلو می رود و می پرسد اسمت چیست؟ وقتی جواب می شنود که من رضا نصوحی هستم، او را می شناسد و سریع او را به منزل می رساند.

گر نگهدار تو آن است که من می دانم شیشه را در دل سنگی نگه می دارد

آری خدا رضا را حفظ کرد تا میزان بندگیش را در روزهای سخت بیازماید. رضا از آن زمان به بعد ایمان قویش به یقین تبدیل شد و زندگی دوباره اش را وقف خدمت به خلق خدا نمود.

سخنرانی عاشورایی

reza1334 — Thu, 20 Dec 2007 05:48:18 GMT

سخنرانی عاشورایی

در سال 1353 مبارزات خود را به صورت آشکارتر آغاز کرد و در روز عاشورای همان سال تصمیم گرفت در مسجد محل برای مردم صحبت کند. رضای 18 ساله برای مردمی که یک عمر بدون آگاهی یک سری مراسم تکراری را در روز عاشورا انجام می دادند، صحبت کرد و گفت که باید راه حسین(ع) را بشناسیم. این درست نیست که خودمان را عزادار و سینه زن و نوحه خوان امام حسین(ع) بدانیم اما نمازهایمان قضا شود، در مراسم جشن و عروسی مطرب هایی با چند خانم رقاصه[1] بیاوریم که با بدنی نیمه عریان در مجلس مردان دیوانه وار برقصند و بعد هم جوانان با نوشیدن شراب مست شده و در کوچه و بازار برای ناموسمان مزاحمت ایجاد کنند. اگر شیعه امام حسین (ع) هستیم باید با شراب خواری و بی بند و باری و قمار بازی و غیره مبارزه کنیم و...

سخنان داغ و آتشین رضا باعث شد که یک عده به فکر فرو روند و عده ای از نا آگاهان و سر سپرد گان طاغوت هم وحشت زده برای خاموش کردنش به او تهمت بهائیت بزنند.

1- در زمان رژیم ستم شاهی بی بند و باری به جایی رسیده بود که مراسم جشن و عروسی توسط چند زن رقاصه همراه با مطرب و نوازنده و گرفتن مبالغ هنگفت اداره می شد.

دوران دانشگاه

reza1334 — Thu, 20 Dec 2007 05:42:33 GMT

دوران دانشگاه

رضا در سال 1353 در کنکور سراسری شرکت و در رشته ی مهندسی کشاورزی دانشگاه جندی شاپور اهواز قبول می شود.

در دانشگاه با روحانیون مبارز قم و خوزستان رابطه برقرارمی کند، عضو مکتب قرآن اهواز می شود و فعالیت های سیاسی خود را گسترش می دهد تا جایی که کم کم با کمک تعدای از دوستانش اعتصابات و تظاهرات دانشگاه را رهبری می کنند و نوارها و اعلامیه های امام را تکثیر کرده و پخش می نمایند. چندین بار توسط نیروهای ساواک دستگیر و شکنجه می شود. رضا علاوه بر فعالیت سیاسی در دانشگاه، مرتب با جوانان مبارکه در تماس بوده و کتاب و نوار و رساله و اعلامیه های امام را به آنان می رساند. در زمانی که داشتن یک کتاب مذهبی یا رساله ی احکام جرم بود ایشان بیش از دویست جلد کتاب مذهبی و سیاسی داشت که در چاله ی کرسی[1] منزل یکی از همسایگان زیر خاک نگهداری و برای ارشاد جوانان مورد استفاده قرار می داد.

در جمعه ی خونین[2] اصفهان ( پنجم رمضان 1357)، دستگیر شده و مورد شکنجه قرار گرفته و بدنش با آهن داغ سوزانده می شود. درآبان ماه 1357 با مدرک مهندسی کشاورزی از دانشگاه جندی شاپور اهواز فارغ التحصیل می شوند.

1 - در آن زمان وسط اتاق یک گودال به نام چاله ی کرسی می کندند و سبوس برنج و کاه و پوشال را سوزانده و در آن می ریختند و روی آن را با خاکستر می پوشاندند و روی چاله یک کرسی چوبی و روی آن لحاف گذاشته و در زمستان جهت گرم شدن استفاده می نمودند و وقتی هوا گرم می شد چاله ی کرسی را با خاک پر می کردند.

2- حمله ی ساواک به مردم اصفهان و کشتار آنان به خاطر اعتراض به اعمال وحشیانه رژیم و تحصن در مقابل منزل آیت الله خادمی.

رهبری مبارزات

reza1334 — Thu, 20 Dec 2007 05:41:15 GMT

رهبری مبارزات

رضا با کمک تعدادی از دوستان، مبارزات شهرستان مبارکه را رهبری می کنند. در محرم 1357 ، یک روحانی مبارز را به دهنو آورده و مراسم تظاهرات با شکوهی را در شب های دهه محرم به راه می اندازند به گونه ای که سردم داران حزب رستاخیز شاه، کارهای ایشان را به « ناجی» فرماندار نظامی اصفهان گزارش کرده و در شب چهارم ماه محرم، پاسگاه مبارکه با کمک نیروهای نظامی« ناجی»، مسجد محل و خانه ی ایشان را محاصره می کنند. جالب این که حتی در شبی که خانه ایشان تحت محاصره بود نماز شب ایشان ترک نشد. رضا مثل همیشه بعد از نماز شب با سوز و گداز و اشک ریزان از خدا می خواهد که انقلاب را پیروز و رژیم ستم شاهی را نابود نمایند. آن شب آنقدر رضا اشک ریخت و التماس خدا کرد که ناگهان نوری قوی در یک لحظه اتاق را روشن کرد، نوری که برای رضا معنی داشت اما برای اطرافیان عجیب و حیرت آور بود و در آن لحظه رضا سر به سجده برد که خدایا، پیامت را دریافت کردم همان گونه که حضرت محمد(ص) در جنگ خندق کلنگ بر زمین زد و نور از زمین جهید و پیام پیروزی مسلمین از جانب معبود را دریافت نمود. صبح آن روز رضا را به پاسگاه بردند اما وقتی متوجه شدند که دستگیری او جز شعله ور کردن آتش انقلابیون نتیجه ای ندارد، پس از مدتی آزار و اذیت و تهدید او را آزاد کردند.

یکی از شگردهای رژیم ستم شاهی در آذر ماه 1357 به راه انداختن چماق داران بود. به این صورت که در مقابل راهپیمایی و تظاهرات میلیونی ملت ایران بر علیه رژیم، عده ی اندکی از افراد ساواکی و سر سپرده و عضو حزب رستاخیز شاه با عنوان طرفداری از حکومت شاهنشاهی، در قبال دریافت مبلغی از سران رژیم، چماق به دست گرفته و در خیابان ها راه می افتادند و با گفتن جاوید شاه برای انقلابیون و مردم مزاحمت ایجاد می کردند. چماق داران پس از کمی حرکت در خیابانها به در منزل رضا می رفتند و با چماق هایشان به در و دیوار منزل ایشان می کوبیدند و سر چند بلندگو را از روی دیوار داخل خانه ی ایشان می گذاشتند و جاوید شاه می گفتند و عقده های خود را نسبت به انقلابیون بیرون می ریختند.

در مقابل آن همه شعار زیبا و آگاهی بخش که از طرف رضا به طرفداری از امام و انقلاب روی دیوار و کوه و دشت حک شد، یک شب اعضای حزب رستاخیز شاه، روی دیوار خانه ی رضا، شعار جاوید شاه به طول پنج متر نوشتند تا مثلاً او را از پای در آورند.

سرانجام تلاش چندین ساله ی رضا و امثال رضا به رهبری امام خمینی در 22 بهمن 1357 به ثمر رسید و انقلاب پیروز و رژیم 2500 ساله ی شاهنشاهی سرنگون شد. و اینک مرحله جدیدی از زندگی رضا آغاز شده است .